4 dec. 2014

Hester Kruizinga schrijft op de Stierlijke Stad en in de Arena: Hufters!

De voorzitter van de Wijkraad Graafse Binnenstad
Je kunt anderen, medemensen,  in categorieën verdelen, in hokjes stoppen; bewoners of ondernemers, ouderen of jongeren, blinden of zienden, rijken of armen, succesvol of losers, leiders of volgers . . .

Dat heeft een functie; de doorgaans onzekere mens een schijngevoel van zekerheid geven. Men lijkt dan meer inzicht te hebben in welk hok ze zelf en anderen thuishoren. Overigens heeft roddelen en kwaadsprekerij eenzelfde soort functie;  Maar dan een graadje valser, jezelf verheffen door een ander  binnen een groep te vernederen en belasteren.  Nou vind ik dat sowieso niks, dat categoriseren van mensen. Maar vandaag wil ik een uitzondering maken.

In mijn woonplaats Grave heb je in elk geval deze twee categorieën; hufters en hun slachtoffers, of zo je wil de afgunstigen en de begunstigers. De hufters en de afgunstigen komen later in dit stukje aan bod, eerst iets over de begunstigers en slachtoffers. Zij zijn het die zich onvermoeibaar en zonder materiële vergoeding of eerbetoon inzetten voor de samenleving in Grave. Zij zijn het die barrières beslechten, obstakels uit de weg ruimen, vernieuwing brengen, onderzoek doen, relaties aanknopen. Vaak zijn het mensen die zelf geen cent te makken hebben, moeten sappelen om rond te komen. Meestal houden de afgunstigen zich dan een tijdje koest, blijft de schade even beperkt. Maar soms zijn de begunstigers mensen die door een levenlang keihard werken bijzonder veel bereikt hebben. Voor zichzelf, maar ook voor anderen, voor hun gezin, kennissen die het minder goed hebben, en groepen mensen die in een ander hokje zitten.

En dan komt er stront aan de knikker. Afgunst steekt de kop op, en de hufters en afgunstigen komen in beeld zodra het overduidelijk wordt hoeveel die ander kon bereiken voor een grote groep mensen. Het dagelijks streven, het gezamenlijke doel wordt dan roddel, smerige verkapte beschuldigingen, wantrouwen zaaien.
Recent hebben we weer  zo’n sterk voorbeeld hiervan gezien in De Graaf. Ja,wéér. Ik sprak  erover met een wethouder. Nadat ik wat achtergrondinformatie had gegeven was de wethouder totaal onthutst en zei: “Wat vreselijk, hoe kwetsend kan men zijn. Snap jij dat nou? Eigenlijk zijn we toch allemaal actief om Grave een nóg beter plekje te maken? Met hetzelfde doel bezig . . . . . . . toch?”

Nee wethouder, helaas moet ik u uit uw droom, uw sprookje helpen. Lang niet iedereen is bezig voor het algemeen belang in De Graaf. Vaak zijn het juist invloedrijke Gravenaren met forse eigen financiële belangen of politieke  aspiraties die een ander op sluwe wijze een kopje kleiner proberen te maken. Zij horen thuis in het hokje van de afgunstigen, die zichzelf alleen nog maar kunnen verheffen door een ander te vernederen, dwarsbomen of zwartmaken. Voorbeelden te over van zowel Graafse mannen als vrouwen die hier het slachtoffer van zijn geworden. Hun namen noemen doe ik ze geen plezier mee. Ik weet wel dat deze Graafse slachtoffers vaak de slimste mensen van Grave zijn. En misschien zit ‘m daar nou net de kneep en de oorzaak voor alle angst, jaloezie en afgunst?

De daders verdienen onze diepe walging en afkeer.
Hester Kruizinga

Geen opmerkingen: