26 dec. 2013

Freddy Klooté (ARENA) schrijft over Margriet Siebers-Leurs: "IK MOET BIJ MIJN GEVOEL BLIJVEN".

Margriet Siebers-Leurs verloor twee kinderen

GRAVE - De donkerte van de einddecemberdagen is voor velen aanleiding om het leven de revue te laten passeren. Blijde gebeurtenissen worden nog eens in een gouden lijst samen met familie en vrienden besproken. Gemis van mensen die daar ook bij hadden kunnen zijn, wordt dubbel zo hard gevoeld. Het leven kent op die momenten de meest gevoelige verschillen. Margriet Siebers (66) kan er over meepraten.



Margriet Siebers, één van de vijftien kinderen van de bekende bakker Leurs uit Grave, wist al vroeg wat hard werken was. Zo gauw ze groot en sterk genoeg was om een gevulde broodmand te dragen, werd ook zij door haar ouders ingeschakeld. Het verbaasde haar niet: “Ik heb mijn ouders alleen maar gekend als hardwerkende mensen. Mijn moeder was een heel positieve vrouw. Daar lijk ik het meest op. Met mijn vader was ik ‘twee handen op enen buuk’." In 1968 trouwde ze met Harry Siebers, timmerman in de bouw.


Margriet Siebers-Leurs.
Margriet Siebers-Leurs.
















Het paar kreeg drie kinderen. Rianne (1969), die een HBO-studie recreatie en toerisme deed, Tom (1971) die de opleiding tot bakker volgde en Jeroen (1973), die ook de ‘Leursgenen’ had en banketbakker wilde worden. Na het overlijden van haar zus Riekie, ging Margriet fulltime in de winkel werken en verhuisde het gezin in 1988 naar de woning boven bakkerij De Snip. Een leven vol geluk en zonneschijn in het verschiet.



Jeroen 

Het was een zomerse zondagmiddag, die vierde augustus 1996. De vakantie zat erop. Jeroen (22) en zijn vriendin Rhea den Oudsten gingen nog even een terrasje pakken op de Waalkade in Nijmegen. Op de motor natuurlijk. Hun vervoermiddel. Op de terugweg reed, pal voor de motor van het verliefde stel, een oudere man op een snorfiets pardoes de weg op. Jeroen kon hem niet meer ontwijken. De botsing was onvermijdelijk en kende een dramatische afloop. Jeroen en de oudere man overleden ter plekke. Rhea werd zwaargewond naar het ziekenhuis vervoerd. “Vanaf dat moment kwamen we in een carrousel van emoties terecht. Het vreselijke verdriet om Jeroen, de bijna onhoudbare spanning over de toestand van Rhea, die een week in coma heeft gelegen. In die week moesten we ook Jeroen begraven. We leefden als in een nachtmerrie.” Margriet laat me uit één van de twee plakboeken, vol met ook persoonlijke verhalen, de krantenfoto’s van het ongeluk zien. Ik vraag me hardop af, of ze dit zonder tranen kan delen: “Ik kan niet huilen als er iemand anders bij is.” Rhea is helemaal genezen. Margriet: “Het contact met haar is na al die jaren nog steeds heel goed. Daar ben ik zo blij om.”



Rianne 

“Toen Jeroen verongelukte, was Rianne (28) al een tijd aan het dokteren. Ziekenhuis in en uit. Men kon niet vinden wat ze mankeerde. Ze woonde inmiddels al vier jaar op zichzelf, had een relatie en verzorgde, als Ans Theekrans, de recreatie op acht campingparken. Echt een extravert type. Als er te lachen viel, stond ze vooraan. En anders zorgde ze er wel voor dat er gelachen werd. Op 17 februari 1997 kreeg ze slecht nieuws uit het ziekenhuis. Dikkedarmkanker. Voor genezing was het al te laat. Positivo Rianne kwam weer thuis wonen, en pakte de draad ‘gewoon’ op. Ze bruiste nog van energie. Had allerlei dingen te doen die ze per se nog wilde meemaken. Met soulmate Quirijn van den Berk meedoen met Lingo. Ze deed het. Een ballonvlucht maken. Ze deed het. "Toen ik haar in de lucht, richting Hemel zag opstijgen, had ik het vreselijk moeilijk. De film met Jeroen kwam ook weer voorbij. Maar de energie van Rianne raakte per dag meer op. Ze moest steeds langer in bed liggen. Beneden in de kamer. Toen zijn we zo enorm naar elkaar gegroeid. Wat hebben we met elkaar gepraat. En gelachen. Ze bleef vrolijk. Toen het steeds slechter met haar ging, wilde ze ook alle beslissingen zelf nemen. Loek Adriaans (begrafenisondernemer FK) werd door haar gebeld. De kist kwam thuis te staan. Quirijn moest hem beschilderen. Ik moest blauwe ruches maken. Toen ik daarmee klaar was, moest ze die keuren. ‘Pap, breng me even naar boven’. Ze werden afgekeurd, en ze kon er nog om lachen ook. Als de vrienden en vriendinnen kwamen leek het wel feest. Ze zette ook de avondwake in elkaar. De hele uitvaart werd heel precies door haar geregeld. Ze schreef zelf de enveloppen voor de rouwkaarten. De tekst die op het bidprentje moest komen. Hier, lees maar.” Met stijgende verbazing lees ik de tekst. Keihard schiet ik in de lach. Kijk schuldig naar Margriet. “In de kerk hoorden we ook overal gegniffel. Typisch een tekst van Rianne.”
Rianne werd naast haar broer Jeroen te ruste gelegd.

Jeroen.
Jeroen.
Rianne.
Rianne.

Margriet en Harrie

Margriet: “Harrie vindt het moeilijk om erover te praten. Ik juist niet. Harrie en ik hebben het hierover in het begin best moeilijk gehad. Maar we gaan nu elk op onze eigen manier met het gemis om. Je moet elkaar hierin ook de ruimte geven. En het gemis is natuurlijk enorm. Het kan je ieder onbewaakt moment van de dag pakken. Ik zag laatst een vriend van Jeroen met zijn kindje lopen. Boem, dan komt het in alle hevigheid binnen. Ik weet nog wat Rianne hierover zei. ‘Mam, je hebt ook Tom nog hoor. Je gaat niet bij de pakken neer zitten. Owee, als ik dat merk. Je krijgt ze voor vijf stuivers als je hierboven komt’. Zo sterk was ze. En ze had groot gelijk.”

Als je Margriet op straat ziet, loopt daar een vrouw, met stevige pas, rechtop, een vriendelijk woord, inclusief gulle lach, voor alle bekenden. Dit kan toch niet, denk ik dan. Na zulke gebeurtenissen in je leven, ben je toch voorgoed gebroken? Waar komt die kracht dan toch vandaan? Margriet: “Ik vind die daar, onder de spits.” 

Eigen foto: Margriet overlegt met koster Mari Michels
en andere vrijwilligers.

Ze wijst naar de Elisabethkerk. “Mijn geloof is nog steeds rotsvast. Zonder dat had ik het waarschijnlijk niet gered. Ik kan mijn hele hebben en houden daar kwijt. Als kind al was dat de plek waar ik, dicht tegen mijn moeder aan, met haar hand in de mijne, zat te genieten. Het was het enige uurtje in de week dat ze daar tijd voor had. Ik ben daar gedoopt en er tot mijn zestiende iedere dag naartoe gegaan. Ik heb daar zoveel draadjes van rouw, trouw en blijdschap liggen. Na het verdriet van ons moeder en vader, kon ik daar zo bijtanken. Toen Rianne ziek was, en de klokken begonnen te luiden, was het altijd van ‘maak nou maar dat je in de kerk komt’. Ik kan niet zonder.” Ze schiet in de lach, als ze mijn letterlijk en figuurlijk ongelovig gezicht ziet, en ik daarbovenop nog durf te zeggen, dat het toch eigenlijk maar een stapel stenen is. “Voor jou wel, maar voor mij is het een plaats waar ik veiligheid voel. Het is de plek waar ik Rianne en Jeroen het dichtst bij me voel. Er is zoveel rust. Ik heb me al zo vaak moeten verdedigen, maar niemand neemt me dit af. Mijn gevoel is zoals ik denk dat het goed voor me is. En ik wil bij mijn gevoel blijven. Ik laat het anderen niet voor me invullen. Je krijgt van niemand een gebruiksaanwijzing hoe je met de dood van twee kinderen moet omgaan. Op de kerstkaart heb ik dit jaar geschreven ‘zo aanwezig door afwezigheid’." 



Freddy Klooté

Bron: website ARENA

1 opmerking:

rere32 zei

Wat een aangrijpend verhaal ik heb het met een brok in de keel gelezen.